RSS

Groundhopping στο Lansdowne Road (1): Ιρλανδία vs Γιβραλτάρ

17 May

Πριν καλά καλά κλείσουμε 2 μήνες στο Δουβλίνο, πριν ακόμα επισκεφτούμε το Guinness Storehouse, το Jameson Distillery και πολλά άλλα αξιοθέατα της πόλης, βάλαμε πλώρη για ποδόσφαιρο (aka soccer, για να συνεννοηθούμε και με τους ντόπιους). Σαράκι είναι αυτό και δε θα σταματήσει να μας ακολουθεί… Κυριακή 11 Οκτωβρίου, ετοιμαστήκαμε με τη Φωτεινή και «κατηφορίσαμε» προς το «μεγάλο» ποδοσφαιρικό γήπεδο της πρωτεύουσας, το Lansdowne Road, γνωστό και ως Aviva Stadium πλέον, μετά και τη μετονομασία του το 2010. Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος (σπάνια κατάσταση για Ιρλανδία), μια μεγάλη πορεία λάμβανε χώρα στους δρόμους τους Δουβλίνου ενάντια στις επικείμενες χρεώσεις για την κατανάλωση νερού (επίσης, σπάνιο φαινόμενο για την Ιρλανδία, οι τόσο πολυπληθείς πορείες), ενώ περνώντας το κέντρο της πόλης έβλεπες παντού ανθρώπους με πράσινα κασκόλ και ιρλανδικές σημαίες.

 

Για ποιο λόγο ήταν τόσοι πολλοί; Μα γιατί έπαιζε η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, οι «Boys in Green»! Μπορεί το ποδόσφαιρο να μην είναι η πρώτη αγάπη για τους Ιρλανδούς (βλέπετε, προηγούνται τα «ιρλανδικά» σπορ – Football, Hurling, αλλά και το Rugby), αλλά παραμένουν αρκετά παθιασμένοι με την εθνική τους ομάδα ποδοσφαίρου, και κατά ένα περίεργο λόγο με την αγγλική Premier League. Έτσι, το σύγχρονο –πλέον- Lansdowne Road, των 50000 θέσεων ήταν γεμάτο, ακόμη κι αν ο αντίπαλος δεν ήταν «όνομα» (Gibraltar). Το πρόσφατα ανεξάρτητο κρατίδιο του Gibraltar έδινε το πρώτο εκτός έδρας παιχνίδι του, ως αναγνωρισμένο μέλος της UEFA –κι αυτός ήταν ένας επιπλέον λόγος να παρακολουθήσουμε από κοντά το παιχνίδι.

 

Πριν μπούμε στο γήπεδο, έπρεπε να παραλάβουμε τα εισιτήρια από το Ballsbridge Hotel.  Πρώτη φορά είδα οπαδούς να έχουν κάνει «κατάληψη» στην pub του ξενοδοχείου, να εμποδίζουν την κυκλοφορία των οχημάτων (λόγω του υπερβολικά μεγάλου αριθμού τους) και φυσικά, η είσοδος/υποδοχή του ξενοδοχείου δε θύμίζε σε τίποτα ποιες ακριβώς υπηρεσίες μπορεί να παρέχει η συγκεκριμένη επιχείρηση. Αφού συλλέξαμε τα εισιτήρια, πήραμε το δρόμο για το γήπεδο που ήταν πλέον πολύ κοντά και συναντήσαμε τους πλανόδιους με τις σημαίες, τα two-half scarves και τα καπέλα και λίγο πιο κάτω τις καντίνες με τα fish ‘n’ chips. Όπως ακριβώς τα έχει κάποιος στο μυαλό του! Καμία διαφορά με ένα παιχνίδι στην Ελλάδα, μόνο το μενού της καντίνας ήταν διαφορετικό. Κι αφού περάσαμε τον υποτυπώδη έλεγχο, μπήκαμε στο Aviva Stadium!

 

Λίγα λόγια για το γήπεδο… Δεν ανήκει σε κάποια από τις ομάδες του Δουβλίνου, αλλά στην Football Association of Ireland (FAI) (Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ιρλανδίας) και την Irish Rugby Football Union (IRFU) (Ιρλανδική Ένωση Rugby). Δε χρησιμοποιείται από κάποια ομάδα για το εθνικό πρωτάθλημα, όμως φιλοξενεί τον τελικό κυπέλλου, τα παιχνίδια της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου και τους αγώνες του 6 Nations Championship. Aviva είναι το όνομα του χορηγού (10ετης σύμβαση), αλλά πολλοί ντόπιοι το αναφέρουν ακόμη με το παλιό του όνομα: Lansdowne Road. Ένα γήπεδο που σε προδιαθέτει εύκολα για Ιρλανδία, καθώς όλα τα καθίσματα είναι πράσινα. Αξίζει να σημειωθεί η περίεργη αρχιτεκτονική του, καθώς έχει τρία διαζώματα στις τρεις από τις τέσσερις πλευρές, ενώ το βόρειο πέταλο έχει ένα πολύ χαρακτηριστικό «κόψιμο» και μόλις ένα, πολύ μικρό διάζωμα. Περιττό να αναφέρω ότι, ο πυρήνας των Ιρλανδών ήταν τοποθετημένος στο «καλό» νότιο πέταλο (γνωστό και ως singing section), ενώ οι περίπου 200 οπαδοί του Gibraltar, στη μία γωνία του βόρειου. Η μικρή αυτή ομάδα των φιλοξενούμενων οπαδών ήταν και η μοναδική χρωματική διαφορά (κόκκινη) στο κατά τ’άλλα καταπράσινο Lansdowne Road.

 

To γήπεδο γέμισε ελάχιστα λεπτά μετά την έναρξη του παιχνιδιού. Αρκετά πανό είχαν απλωθεί σε όλο το πέταλο των Ιρλανδών, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα γιορτινή. Σ’αυτό βέβαια βοήθησε και το ποδοσφαιρικά αδύναμο (αλλά φιλότιμο) Gibraltar. Η διαφορά δυναμικότητας των ομάδων μπορεί να παραλληλιστεί με την αντίστοιχη ομάδων με διαφορά δύο κατηγοριών. Η ομάδα της Ιρλανδίας έκανε μια καλή προπόνηση ενόψει του εκτός έδρας παιχνιδιού με τη Γερμανία (στο οποίο πέτυχαν τελικά την ισοπαλία), ενώ το Gibraltar προσπαθούσε να παίξει ποδόσφαιρο, αλλά από ένα σημείο και μετά, η κούραση άρχισε να κάνει την εμφάνισή της. Κριτική για το ποδόσφαιρο που είδαμε δεν μπορεί να γίνει. Αξίζει, όμως, να σημειωθούν μια σειρά από περιστατικά τα οποία, προσωπικά, χαρακτηρίζω «ιστορίες για τα εγγόνια μας».

  1. Το δίδυμο Martin O’Neill – Roy Keane στον πάγκο της Ιρλανδίας. Μεγάλη μου αδυναμία ο πρώτος, όρθιος έδινε οδηγίες σε όλη τη διάρκεια ενός παιχνιδιού που ουσιαστικά είχε κριθεί από το πρώτο 15λεπτο. Η αυτοβιογραφία του δεύτερου είχε εκδοθεί ελάχιστες ημέρες πριν το παιχνίδι και όλοι ασχολούνταν με το τι έγραψε.
  2. Robbie Keane. Ο σύγχρονος ποδοσφαιρικός θρύλος της Ιρλανδίας. Πέτυχε χατ τρικ στο πρώτο 15λεπτο, είχε την ευκαιρία να σκοράρει κι άλλες φορές και δίκαια εισέπραξε ένα θερμότατο standing ovation την ώρα της αλλαγής του.
  3. Σχεδόν όλη η ομάδα της Ιρλανδίας αποτελούνταν από ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στην Premier League. Ίσως αυτό να σχετίζεται και με την έντονη ενασχόληση των Ιρλανδών με το «γειτονικό» πρωτάθλημα και πολύ λιγότερο με το ημι-επαγγελματικό δικό τους.
  4. Ο τερματοφύλακας του Gibraltar. Η πιο cult φιγούρα του παιχνιδιού. Με λουκ περασμένων δεκαετιών, περισσότερες φορές μάζεψε την μπάλα από τα δίχτυα ή από άουτ, παρά απόκρουσε ο ίδιος. Ακόμα κι όταν οι Ιρλανδοί βγήκαν τρεις με δύο στην κόντρα και απέτυχαν στο πρώτο σουτ, ο μικρός ήρωας κατάφερε να τους βοηθήσει και σκόραρε στο τέρμα του, μετά από κάμποσες καραμπόλες… Χειροκροτήθηκε από όλο το γήπεδο για πρώτη φορά. Η δεύτερη ήταν στην αλλαγή του, όταν και τραυματιστηκε με το σκορ να είναι στο 7-0. Αποθεώθηκε, χωρίς διάθεση ειρωνείας από τους γηπεδούχους (άλλωστε ερασιτέχνης είναι), και ανταπέδωσε το χειροκρότημα. Όμορφη, ιδιαίτερη στιγμή.
  5. Οι οπαδοί του Gibraltar. Έκαναν μια μεγάλη εκδρομή και την απόλαυσαν με το παραπάνω. Άπλωσαν τα πανό τους και δε σταμάτησαν να τραγουδούν και να κυματίζουν τις σημαίες τους καθ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Πολύ όμορφα σκηνικό η «ola» (το γνωστό «κύμα»), το οποίο ξεκίνησαν και παρέσυραν όλο το γήπεδο. Το σκηνικό κράτησε αρκετα λεπτά, με βεβαιότητα θυμάμαι πέντε φορές να γίνεται ο γύρος του γηπέδου. Ήταν πολύ όμορφο σκηνικό να βλέπεις παππούδες και γιαγιάδες, χαρακτηριστικές ιρλανδόφατσες με τα πράσινα κασκόλ τους και τα γνωστά καπέλα τους, να κοιτούν ανυπόμονα που βρίσκεται το «κύμα» και να περιμένουν τη σειρά τους να τιναχθούν από την καρέκλα για να συμμετέχουν στο πάρτυ.

Το παιχνίδι τελείωσε μέσα σε κλίμα ευφορίας για τους γηπεδούχους, οι οποίοι στο τέλος της βραδιάς βρίσκονταν στην πρώτη θέση του ομίλου τους (πάνω από Γερμανία, Σκωτία), ισόβαθμοι με την Πολωνία. Σάββατο, και οι pub του Δουβλίνο θα (ξανα)ζούσαν μέρες δόξας, με ένα ακόμα θέμα συζήτησης. Όσο για το Gibraltar, μάλλον κέρδισε αρκετούς φίλους εκείνη τη μέρα στην Ιρλανδία…

Πρώτη δημοσίευση: Humba!, Τεύχος 19, Άνοιξη 2015 – www.humbazine.gr

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 17, 2015 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: