RSS

Groundhopping στο Lansdowne Road (2): FAI Cup Finals

24 May

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014 και ο δρόμος μας οδηγεί –πάλι- στο Lansdowne Road. Λιακάδα (ξανά) στο Δουβλίνο, καθόλου κρύο και δύο παιχνίδια μαζεμένα. Καθόλου άσχημα! Αυτή τη φορά, για τους τελικούς Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Ανδρών και Γυναικών, με το εισιτήριο να κοστίζει μόλις 10 ευρώ και για τα δύο παιχνίδια. Προμηθεύομαι το 2-halves scarf (κασκόλ «μισό-μισό») για σουβενίρ (για τον τελικό των Ανδρών) και μπαίνω από νωρίς στο γήπεδο. Βέβαια, τίποτε δεν έδειχνε ότι ένας τελικός θα ξεκινούσε σε λίγο. Η ώρα ήταν μόλις 12.00, το πρώτο παιχνίδι ήταν ο τελικός των Γυναικών (το αντίστοιχο των ανδρών ξεκινούσε στις 3.30) και στο γήπεδο ο κόσμος μετά βίας ξεπερνούσε τα 300 άτομα. Σαν να παρακολουθούσαμε παιδικό πρωτάθλημα σε ένα γήπεδο όπως το ΟΑΚΑ. Όπως καταλαβαίνεται, οι φίλαθλοι (οπαδοί εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν, ούτε κατά διάνοια) ήταν κυρίως γνωστοί, συγγενείς και φίλοι και, μάλιστα, μόνο από τη μία ομάδα.

 

Αλλά, δεν είπαμε για τις ομάδες… Raheny United εναντίον UCD Waves. H UCD Waves, τυπικά γηπεδούχος, είναι η ομάδα του University College of Dublin (η αντίστοιχη ανδρική ομάδα υποβιβάστηκε φέτος στη δεύτερη κατηγορία). Ιδρύθηκε πολύ πρόσφατα κι όμως κατόρθωσε να βρεθεί στον τελικό Κυπέλλου. Δυστυχώς γι’αυτή, ως ομάδα του Πανεπιστημίου δεν έχει κάποια βάση οπαδών κι έτσι στο γήπεδο βρέθηκαν ελάχιστοι φίλοι της. Από την άλλη, η Raheny United προερχόμενη από το Raheny, ένα προάστιο στα βόρεια του Δουβλίνου, είναι η κυρίαρχος στο Ιρλανδικό γυναικείο ποδόσφαιρο. Πρωταθλήτρια στα 2 από τα τρία πρωταθλήματα (η Women’s National League μετράει μόλις 3 χρόνια ζωής) και κυπελλούχος τα τελευταία 2 (2012, 2013). Εκπρόσωπος της Ιρλανδίας στο UEFA Women’s Champions League, στο οποίο κατόρθωσε να προκριθεί από τη φάση των ομίλων, αλλά στη συνέχεια αποκλείστηκε από την Bristol Academy.

 

UCD Waves με θαλασσί φανέλες από τη μία, Raheny United με ασπρόμαυρες ριγέ από την άλλη (εξ’ου και το παρατσούκλι The Pandas). Μια ακόμη «κόντρα» north-siders και south-siders (από τις πολλές στην καθημερινότητα των Δουβλινέζων)… Οι παίκτριες των δύο ομάδων έμοιαζαν με 15χρονα κορίτσια: μικροκαμωμένα και αδύναμα. Τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού ομολογώ ότι ήταν αδιάφορα. Πολλά λάθος κοντρόλ, λάθος πάσες και οι μόνοι που έδειχναν ότι έχουν σχέση με το άθλημα ήταν οι δύο προπονητές των ομάδων (άνδρας απ’τη μια, γυναίκα από την άλλη). Πιο πολύ ασχολούμουν με το γήπεδο παρά με το παιχνίδι. Ίσως οι πιο ήσυχες (αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορες) στιγμές που έχω περάσει σε ποδοσφαιρικό γήπεδο.

 

Και πριν συμπληρωθεί το αναγνωριστικό 20λεπτο, έρχεται αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=A-SYXVPR24Q. Γκολ-φάουλ που θα ζήλευε και ο Juninho Pernambucano. Η Katie McCabe της Raheny United, μια από τις παίκτριες που έδειχναν ότι «ξέρουν την τέχνη», έστειλε την μπάλα εκεί που ακόμη και πολλοί άνδρες τερματοφύλακες δε θα αντιδρούσαν καν. Η ευτραφής τερματοφύλακας της UCD έκανε, τουλάχιστον, την προσπάθεια… Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, το παιχνίδι αλλάζει δραματικά και αρχίζει το «ξύλο της αρκούδας». Tόσο μίσος σε μαρκαρίσματα δεν περίμενα να δω σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Μου ήταν πρωτόγνωρο, είναι η αλήθεια, να βλέπω κοριτσάκια με τα κοτσιδάκια τους να κλωτσάνε σαν τον Gatuso. Αυτό, όμως, που ήταν πολύ οικείο ήταν οι δύο μεγάλης ηλίκιας κύριοι που είχα δίπλα μου, οι οποίοι σχολίαζαν το παιχνίδι (σε ακαταλαβίστικα αγγλικά) με ύφος Έλληνα ηλικιωμένου οπαδού, που βλέπει παιχνίδι ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, βαριέται, όλοι του φαίνεται ότι παίζουν λάθος και θεωρεί ότι το ποδόσφαιρο τη δεκαετία που ήταν αυτός νέος ήταν πολύ καλύτερο από τώρα. Ήταν δύο από τους λίγους θεατές που δεν πολυ-ασχολήθηκαν με το πρώτο γκολ-ποίημα. Οι άλλοι ήταν τα 15χρονα πιτσιρίκια λίγο πιο κάτω, στην πρώτη σειρά, που από το πρώτο λεπτό ασχολούνταν με τις παίκτριες που έκαναν ζέσταμα μπροστά τους…

 

Το παιχνίδι είχε γίνει και τακτικά καλύτερο, αλλά εύκολα καταλάβαινες ότι οι περισσότερες αθλήτριες προσπαθούσαν να εφαρμόσουν πιστά τις εντολές των προπονητών, χωρίς αυτό να έχει επιτυχία. Δηλαδή, διαγώνιες πάσες σε κενό χώρο χωρίς να βλέπουν και φυσικά το εξτρεμ δεν είχε ξεκινήσει να τρέχει. Και να σου ο «καυγάς» μεταξύ τους, γιατί δεν έγινε η φάση όπως έπρεπε. Όμως, υπήρχαν τρεις-τέσσερις οι οποίες πραγματικά ξεχώριζαν και όποτε υποδέχονταν την μπάλα, έβλεπες το κάτι διαφορετικό, το κάτι απρόβλεπτο. Και κάπως έτσι, λίγο πριν τελειώσει το ημίχρονο, η πίεση της UCD έφερε την ισοφάριση: όμορφο σουτ στο δοκάρι, η Aine O’Gorman παίρνει την κεφαλιά-ριμπάουντ και κάνει το 1-1. Οι παππούδες ατάραχοι. Δεν ασχολούνταν ούτε με τα εγγονάκια τους που περνούσαν συνέχεια μπροστά από τα ποδιά μας (πόσες φορές να σηκωθείς και να κάτσεις σε ένα 90λεπτο)…

 

Στο ημίχρονο, εγώ καφέ και οι υπόλοιποι Irish hot-dog. Άλλη κουλτούρα. Στο δεύτερο ημίχρονο, οι ομάδες έδειξαν ένα πολύ καλύτερο πρόσωπο, αν και τα μαρκαρίσματα συνέχισαν να είναι σκληρά. Τρία – τέσσερα δοκάρια μέτρησα, αλλά δυστυχώς δε σημειώθηκε άλλο γκολ. Ο κόσμος άρχισε να πληθαίνει στις κερκίδες, καθώς πλησίαζε η ώρα για τον τελικό των ανδρών. Τα πανό στο πέταλο της St.Patrick Athletic άρχισαν να τοποθετούνται με ευλάβεια. Παρά τις αρκετές φάσεις, τίποτα δεν άλλαξε και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Η κούραση ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής, όμως στο 95’ η Raheny σκόραρε για δεύτερη φορά. Τίποτα δεν έδειχνε ότι κάποια ομάδα θα σκοράρει, όμως ένα τραγικό πέσιμο της γεματούλας goalkeeper της UCD σε ένα πολύ σιγανό σουτ έφερε το γκολ… Από κει και πέρα το θέαμα έπεσε κατακόρυφα, οι ανάσες δυσκόλευαν λεπτό με το λεπτό και το σφύριγμα της λήξης βρήκε τους λιγοστούς φίλους της Raheny United να πανηγυρίζουν…

 

Πανηγύρια, τραγούδια, χαρές, κλάματα, και οι παππούδες δίπλα συνέχιζαν να κοιτούν αδιάφοροι. Raheny United, νταμπλούχος Ιρλανδίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

 

…και πριν καλά καλά τελειώσει η απονομή των γυναικών, οι άντρες είχαν ήδη ξεκινήσει ζέσταμα. Υπό τους ήχους των Dropkicks Murphys και Thin Lizzy (αυτά έχω συγκρατήσει), St. Patrick’s Athletic και Derry City προετοιμάζονται για το παιχνίδι. Οι Βόρειοι (Derry) έχουν οριστεί «γηπεδούχοι», ενώ οι Δουβλινέζοι (St.Pats) θεωρούνται «φιλοξενούμενοι».

 

Λίγα λόγια για τις ομάδες… Η Derry είναι η μόνη ομάδα που η έδρα της βρίσκεται στη Β.Ιρλανδία (North Ireland), αλλά αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας (Republic of Ireland). H πόλη επίσημα ονομάζεται “Derry/Londonderry” και ανάλογα με τη θέση που υποστηρίζει κάποιος, την καλεί διαφορετικά: Derry για τους Ιρλανδούς και Londonderry για τους Βρετανούς (και αρκετούς Βορειοιρλανδούς). Μια πόλη με μεγάλη ιστορία και τόπος τεράστιων πολεμικών αντιπαραθέσεων κατά τη διάρκεια των Troubles στο Νησί. Η ομάδα Derry, κατεβαίνει στον τελικό θέλοντας να επαναλάβει για 3η φορά τα τελευταία 9 χρόνια την κατάκτηση του κυπέλλου απέναντι στη St. Patrick’s!

 

Από την άλλη, η St. Patrick’s είναι η περσινή πρωταθλήτρια, όμως το κύπελλο έχει να το δει 53 χρόνια… Απ’το -πολύ- μακρινό 1961… Ή μάλλον, το έβλεπε, αλλά δεν το έπαιρνε μαζί της: 1967, 1974, 1980, 1996, 2003, 2006, 2012! Πολλές πίκρες, αλλά η περίπτωση να δουν για τρίτη φορά σε μικρό χρονικό διάστημα την Derry να τους (ξανα)κόβει τη χαρά, δεν πρέπει να άφησαν να τους περάσει απ’το μυαλό. Ίσα-ίσα, έχοντας στο μυαλό την ήττα με 3-2 πριν από δύο χρόνια, στον τελικό του 2012, μάλλον έβλεπαν την τέλεια ευκαιρία για εκδίκηση.

 

Καθώς το ζέσταμα των ποδοσφαιριστών λάμβανε χώρα, άρχισε και το «ζέσταμα» στις κερκίδες. Για την ακρίβεια, οι οπαδοί της St. Patrick’s ήταν έτοιμοι από πολύ πιο πριν (άλλωστε, στην πόλη τους έπαιζαν). Τα πανό και τα τύμπανα είχαν στηθεί και ο πυρήνας στο Νότιο πέταλο είχε σχηματιστεί. Οι οπαδοί της Derry συνέχιζαν να έρχονται και να γεμίζουν το χώρο τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένας μικρός αριθμός είχε έρθει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Βλέπετε, η απόσταση Derry – Δουβλίνο είναι μεγαλούτσικη, οπότε ο μεγάλος όγκος οπαδών της Derry έφτασε το τελευταίο 10λεπτο πριν την έναρξη.

 

Οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων είναι άγνωστοι στο ευρύ ελληνικό κοινό, όμως για τους Ιρλανδούς είναι τα δικά τους ινδάλματα, οι δικοί τους ήρωες στις μελλοντικές, «τραβηγμένες» ιστορίες τους… Ιρλανδοί γαρ… Σύμφωνοι, δεν είναι κανείς τους Robbie Keane, Roy Keane, Ronnie Whelan, John Aldridge, ούτε φυσικά Tony Cascarino (“ο τρελός, ο Ιρλανδός, ο γκολτζής” κατά τον Αλέφαντο). Είναι όμως ο Chris Fagan των Saints, ο σκόρερ 20+ τερματων στη σεζον που πέρασε. Είναι ο Peter Hutton, προπονητής της Derry και πρώην ποδοσφαιριστής της με μακρά θητεία στο σύλλογο. Και ακόμη, κάπου εκεί στον πάγκο των Saints, υπάρχει μια φιγούρα με τη δίκη της ιστορία και με αρκετά «βαρύ» όνομα: Pat Jennings Junior. Περισσότερο γνωστός ως… γιος του πατέρα του, Pat Jennings, τερματοφύλακα σύμβολο για την Βόρεια Ιρλανδία, την Tottenham, και την Arsenal, του τερματοφύλακα που έχει σκοράρει με βολέ σε τελικό Charity Shield (1967). O «μικρός» Jennings δεν έκανε την καριέρα του πατέρα του, έφερε βόλτα σε αρκετές ομάδες στο Νησί, σχεδόν πάντα αναπληρωματικός. Αρκετά χρόνια παίχτης της Derry, με την οποία πέτυχε και το μεγάλο του κατόρθωμα: να αποκρούσει όλα τα πέναλτι των παιχτών της Shelbourne στον τελικό κυπέλλου 2006! Τώρα, από την άλλη πλευρά, στους Pats.

 

Η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή,  η είσοδος των ομάδων σου δίνει να καταλάβεις ότι όντως το παιχνίδι είναι σημαντικό. Κάμερες, μικρόφωνα, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ μες στο γήπεδο, ο Martin O’Neill λίγο πιο πέρα. Τα διαθέσιμα εισιτήρια πρέπει να εξαντλήθηκαν, μιας και το κάτω διάζωμα ήταν γεμάτο. Το πάνω ήταν κλειστό, γιατί.. εντάξει, soccer είναι, δεν είναι ούτε rugby, ούτε παίζει η Εθνική! 20000 κόσμος σε παιχνίδι μεταξύ ιρλανδικών ομάδων, μόνο σε τέτοια παιχνίδια σημειώνεται. (Έχουν πάθος με το ποδόσφαιρο, αλλά δε συγκρίνεται με αυτό που συμβαίνει με το rugby ή το hurling. Ειδικά, στα παιχνίδια του «6 Nations» δεν μπορείς να καθίσεις σε μπυραρία. Και φυσικά, τα παιχνίδια μονοπωλούν τις συζητήσεις τους).

 

Οι ομάδες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, παίζεται ο εθνικός ύμνος της Ιρλανδίας και από το πέταλο των Saints ανάβουν οι πρώτοι πυρσοί. Πίστευα ότι επικρατεί μια αυστηρότητα παρόμοια με αυτή της Αγγλικής Premier League, αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα. Ο πυρήνας των «φασαριόζων» είναι μικρός σε αριθμό, αλλά δε σταματά να τραγουδά. Το ίδιο και με τους απέναντι της Derry, οι οποίοι είναι σαφώς περισσότερο πολιτικοποιημένοι και πέρα απ΄τις σημαίες της ομάδας, κραδαίνουν και σημαίες αντιναζιστικού περιεχομένου.

 

Το παιχνίδι ξεκινάει δυνατά, με την πρώτη κίτρινη κάρτα να βγαίνει στο 2ο λεπτό. Οι φίλοι της Derry συνεχίζουν να έρχονται και γεμίζουν το χώρο τους λίγα λεπτά μετά την έναρξη. Πλέον, τα τραγούδια και συνθήματα ακούγονται και από τα δύο πέταλα. Ο κόσμος μοιρασμένος στις κερκίδες, αν και σαφή διάκριση παρατηρούνταν μόνο στα πέταλα. Στο υπόλοιπο γήπεδο ήταν κατά κύριο λόγο ανακατεμένοι. Οι Pats έχουν τον έλεγχο του παιχνιδιού, όμως η Derry είναι καλά κλεισμένη και έτσι οι φάσεις στο πρώτο ημίχρονο λιγοστές. Ο κόσμος, πάντως, παρέμενε ζεστός.

 

Στο ημίχρονο, η μπύρα έρεε άφθονη και ο κόσμος απολάμβανε τη στιγμή. Στα κυλικεία έβλεπες φίλους και των δύο ομάδων και η μόνη ασχολία των σεκιουριτάδων ήταν να σε βάλουν στη θύρα που έπρεπε, αν έκανες την πονηριά να προσπαθήσεις να μπεις σε κάποια κεντρική θύρα, δίπλα στο χώρο που θα γίνονταν η απονομή. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε όπως τελείωσε το πρώτο: με τους Pats να μπαίνουν πιο δυνατά. Όμως τώρα, κάπου στο 55’ σκόραραν. Ο Fagan έπιασε ένα γυριστό, «πεθαμένο» σουτ, το οποίο κατέληξε βασανιστικά αργά στο δοκάρι και ύστερα στα δίχτυα, μπροστά από το πέταλο των «δικών» του και έτσι, οι πυρσοί άναψαν ξανά! Τζάμπα γκολ για την Derry, αλλά ήταν δίκαιο με βάση την εικόνα του αγώνα ως τότε.

 

Από εκείνο το σημείο, το παιχνίδι έγινε πιο ισορροπημένο. Η Derry βγήκε μπροστά και έκανε φάσεις, η St.Patrick’s συνέχιζε να βρίσκει χώρους και να κάνει το παιχνίδι της και φαινόταν ότι ένα ακόμα γκολ θα σημειωθεί. Έτσι και έγινε, όμως το γκολ ήρθε πάλι από την πλευρά των Δουβλινέζων. Christy Fagan did it again, 2-0 και το φάντασμα 53 χρόνων ξορκίστηκε!

 

Η απονομή ήταν ένα ξέσπασμα για τους οπαδούς των Pats: ξανά πυρσοί στο πέταλο και τραγούδια χωρίς σταματημό. Η χαρά τους ήταν πολύ μεγάλη, το καταλάβαινες στα πρόσωπα των μεγαλυτέρων, σαν να πήραν μια βαθιά ανάσα, σαν να ξανάνιωσαν. 53 χρόνια ήταν αυτά και 7 ήττες σε τελικό κυπέλλου είναι πολλές. Αλλά το άξιζαν. Οι οπαδοί της Derry, μπορεί να απογοητεύτηκαν, αλλά πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι δε σταμάτησαν στιγμή κι αυτοί να τραγουδούν. Η μάχη της κερκίδας δεν μπορώ να πω ότι είχε νικητή: ίσως στα σημεία να επικράτησαν οι οπαδοί της St.Patrick’s, αν και πιστεύω ότι συνέβη λόγω της εξέλιξης του παιχνιδιού.

 

Έφυγα πριν αδειάσει το γήπεδο, ο δρόμος για το σπίτι ήταν μεγάλος. Οι καντίνες ζούσαν μεγάλες στιγμές, η μυρωδιά του fish & chips σου έσπαγε τη μύτη και ο κόσμος ξεκίνησε τις μπύρες. Για τους οπαδούς των Pats θα ακολουθούσαν αρκετές ακόμα…

 

Πρώτη δημοσίευση: Humba!, Τεύχος 19, Άνοιξη 2015 – www.humbazine.gr

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 24, 2015 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: