RSS

Groundhopping στο Croke Park – 2ος ημιτελικός πρωταθλήματος Hurling ανδρών

01 Dec

Τα στερεότυπα που υπάρχουν για τους Ιρλανδούς είναι πολλά και –λίγο πολύ- γνωστά: πίνουν αρκετά, λατρεύουν τις πατάτες και το τσάι, έχουν τις δικές τους ιστορίες για την  υπερπροστατευτική Ιρλανδή μητέρα (ναι, ακριβώς το ίδιο με την Ελληνίδα μάνα), είναι χαρούμενοι ως λαός, θα αναφερθούν στον καιρό σχεδόν σε κάθε κουβέντα τους και πολλά άλλα. Κάποια είναι πολύ κοντά στην αλήθεια, κάποια άλλα απομακρύνονται λιγάκι… Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είναι το πάθος που τους διακατέχει για τα «δικά» τους παιχνίδια: το Hurling και το Gaelic football. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται περίεργο που άλλα αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο (soccer) ή το rugby δεν κατέχουν την πρώτη θέση στην καρδιά των Ιρλανδών, αθλήματα πολύ δημοφιλή σε γειτονικές χώρες, όπως οι 3 της Μεγάλης Βρετανίας ή η Γαλλία. Αν, όμως, αναλογιστούμε ότι τα δύο τελευταία αθλήματα θεωρούνται «Βρετανικά», καθώς και την προϊστορία στις σχέσεις Ιρλανδίας – Ηνωμένου Βασιλείου στο πέρασμα των αιώνων, αντιλαμβανόμαστε την αγάπη τους για τα ”Gaelic sports”. Άλλωστε, η Gaelic Athletic Association (GAA), η ομοσπονδία και διοργανώτρια αρχή των Gaelic sports ξεκίνησε τη δράση της το μακρινό 1884, με έναν από τους σκοπούς της να είναι η «προστασία» τον Ιρλανδικό χαρακτήρα των προαναφερθέντων αθλημάτων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τα μέλη της απαγορεύονταν να παρακολουθήσουν ή να συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες που σχετίζονταν με τα Βρετανικά αθλήματα. Επίσης, κατά την ταραγμένη περίοδο 1916-1921, χρονική περίοδος από την Επανάσταση του 1916 μέχρι την υπογραφή της Αγγλο-Ιρλανδικής Συνθήκης (Anglo-Irish Treaty), η GAA είχε ενεργό ρόλο και πολιτική δράση, έστω και αν δεν ήταν η επίσημη γραμμή της. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι τα Gaelic sports, στο πέρασμα των χρόνων ήταν κάτι περισσότερο από απλά “παιχνίδια” για τους Ιρλανδούς: ήταν κομμάτι της παράδοσής τους, της ιστορίας τους και της καθημερινότητας τους, ή καλύτερα, ήταν η ταυτότητά τους.

 

Στο παρόν άρθρο θα αναφερθούμε στον ημιτελικό του πρωταθλήματος Hurling (επίσημη ονομασία διοργάνωσης: All-Ireland Senior Hurling Championship). Οι ομάδες που αγωνίζονται δεν είναι σύλλογοι, αλλά ομάδες που αντιπροσωπεύουν το κάθε county του Νησιού – τόσο στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, όσο και στη Βόρεια Ιρλανδία. Ο όρος «county» είναι το αντίστοιχο του όρου «νομός» στην Ελλάδα. Οπότε, ας φανταστούμε τη διοργάνωση ως ένα πρωτάθλημα με νοκ-αουτ παιχνίδια μεταξύ μικτών ομάδων των “νομών”.

 

Και τι ακριβώς είναι το hurling; Είναι, ίσως, το αρχαιότερο παιχνίδι που παίζεται σε γήπεδο και σίγουρα το πιο γρήγορο. Παίζεται από δύο ομάδες των 15 παιχτών, ενώ 5 αλλαγές επιτρέπονται για κάθε ομάδα. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η χρήση ξύλινου μπαστουνιού που ονομάζεται hurley (στα ιρλανδικά caman) και μιας μικρής μπάλας που ονομάζεται sliotar. Σκοπός είναι να στείλεις την μπάλα στο τέρμα των αντιπάλων και νικητής η ομάδα που θα πετύχει περισσότερα τέρματα. Το τέρμα αποτελείται από δύο ψηλά κάθετα δοκάρια (περίπου 7m ύψος) σε απόσταση 6.5m μεταξύ τους, με ένα οριζόντιο δοκάρι σε ύψος 2.5m, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σε δύο ορθογώνια τμήματα: α) το κάτω τμήμα που  φέρει δίχτυα και φυλάσσεται από τον τερματοφύλακα, στο οποίο το γκολ δίνει τρεις πόντους και β) το άνω τμήμα, χωρίς δίχτυα και στο οποίο το γκολ δίνει ένα πόντο. Ο κάθε παίχτης μπορεί να κάνει μέχρι 4 βήματα με τη μπάλα στα χέρια, εκτός και αν τη χτυπήσει με το μπαστούνι, οπότε μπορεί να συνεχίσει. Το γκολ είναι έγκυρο μόνο όταν το λάκτισμα γίνει με τη χρήση του μπαστουνιού και όχι με τα χέρια. Το σκορ μιας ομάδας χαρακτηρίζεται από δύο αριθμούς, π.χ. 2-12. Το πρώτο νούμερο αντιστοιχεί στα γκολ που μετράνε για 3 πόντους και το δεύτερο σε αυτά που μετράνε για ένα. Δηλαδή, οι πόντοι στο παράδειγμά μας είναι 2 * 3 + 12 = 18. Με βάση αυτό το νούμερο βγαίνει ο νικητής της αναμέτρησης.  Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι απαγορεύεται η αναφορά των ονομάτων των παικτών στις φανέλες. Όσοι έχουν δει την ταινία «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» (The wind that shakes the barley), θα θυμούνται τα παιδιά στην αρχική σκηνή να παίζουν ένα περίεργο παιχνίδι με μπαστούνια: αυτό ήταν το hurling!

 

Στο συγκεκριμένο ημιτελικό αντιμέτωπες βρέθηκαν οι ομάδες των counties Galway και Tipperary – το Galway με τις βυσσινί φανέλες και το Tipperary με τις μπλε-κίτρινες. Φαβορί ήταν το Tipp, έχοντας μάλιστα χάσει την προηγούμενη χρονιά στον τελικό από το πολύ δυνατό Kilkenny. Από την άλλη, το Galway είχε πραγματοποιήσει εξαιρετικές εμφανίσεις και ήθελε ύστερα από χρόνια να ξαναβρεθεί στον τελικό. Στο κέντρο της πόλης του Δουβλίνου, τα χρώματα των δύο ομάδων ήταν παντού: χιλιάδες φίλαθλοι και οπαδοί των δύο ομάδων κατέκλυσαν την πόλη και ανεξάρτητα από την ηλικία και το φύλο τους, φορούσαν περήφανα τις φανέλες και κρατούσαν τη σημαία του county που υποστήριζαν. Οι εικόνες αυτές δίνουν μια καλή γεύση για το πώς αντιμετωπίζουν οι Ιρλανδοί τα «δικά» τους αθλήματα. Φυσικά, όσες φορές δύο γκρουπ πιτσιρικάδων με αντίπαλες οπαδικές πεποιθήσεις συναντιόνταν, οι αντεγκλήσεις και τα ”γαλλικά” δεν αργούσαν να ξεκινήσουν, όλα όμως τέλειωναν γρήγορα και όλοι μαζί συνέχιζαν το δρόμο τους προς το Croke Park.   Πλανόδιοι πωλητές παντού, να προσπαθούν να καλοπιάσουν τα γκρουπ φιλάθλων που πετύχαιναν και να τους πουλήσουν τα αντίστοιχα κασκόλ, κορδελάκια και άλλα memorabilia και φυσικά καντίνες με fish ‘n’ chips, οι οποίες πλήθαιναν, καθώς έφτανες στο γήπεδο.

 

Φτάσαμε και στο Croke Park… Ένα γήπεδο στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι ημιτελικοί και οι τελικοί των διοργανώσεων της GAA, ένα γήπεδο ιστορικό και εμβληματικό, ένα γήπεδο-σύμβολο για τους απανταχού Ιρλανδούς και έδρα της GAA. Αναφορά στο Croke Park γίνεται στην ταινία ”Michael Collins”, στην σκηνή πoυ τα βρετανικά στρατεύματα εισβάλουν στο στάδιο και πυροβολούν τυφλά στις κερκίδες τους Ιρλανδούς θεατές, οι οποίοι είναι συγκεντρωμένοι στο στάδιο για να παρακολουθήσουν τον αγώνα Gaelic football ανάμεσα στο Δουβλίνο και το Tipperary (πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στις 21 Νοεμβρίου 1920, ως αντίποινα για τις δολοφονίες βρετανών αστυνομικών αξιωματούχων το προηγούμενο βράδυ, και το οποίο έμεινε στην ιστορία σαν -η 1η– Bloody Sunday). Ένας από τους νεκρούς εκείνης της επίθεσης ήταν ο Μichael Hogan, προς τιμήν του οποίου η μία κερκίδα του γηπέδου φέρει το όνομά του Hogan Stand. Φυσικά, το Croke Park έπρεπε να μείνει “αμόλυντο”, οπότε για χρόνια δεν επιτρέπονταν να διεξαχθούν αγώνες Non-Gaelic sports σε αυτό. Φυσικά, εννοούμε τα Βρετανικά, τα οποία θεωρούνταν ως οι μεγάλοι “εχθροί”, καθώς παιχνίδια American Football επιτράπηκαν χωρίς αντιδράσεις. Βέβαια, οι κανόνες είναι για να σπάνε, επομένως η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και η ομάδα rugby της Ιρλανδίας έχουν δώσει παιχνίδια στο Croke Park, ειδικά την περίοδο που το Lansdowne Road, η έδρα των δύο ομοσπονδιών, ήταν σε φάση ανακατασκευής. Το γήπεδο είναι σύγχρονο, περίπου 80,000 θέσεων (από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη), με τις τρείς πλευρές της κερκίδας να καλύπτονται από σκέπαστρο, ενώ η τέταρτη – το ένα από τα δύο πέταλα που ονομάζεται Dineen Hill 16, ή πιο γνωστό ως “The Hill”, είναι εκτεθειμένο στη βροχή και βρίσκεται πάνω από τις ράγες του τρένου. Πρέπει να τονιστεί ότι το The Hill είναι κερκίδα όρθιων, βγαλμένο από μια άλλη εποχή, καθώς θυμίζει τα πέταλα βρετανικών γηπέδων πριν την ίδρυση της Premier League, με τα γνωστά κάγκελα διάσπαρτα στην κερκίδα για να στέκονται οι οπαδοί. Είναι ο ορισμός του terrace, όπως αυτό είναι γνωστό στη Βρετανία και την Ιρλανδία.

 

Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται από νωρίς, καθώς του αγώνα των Ανδρών προηγήθηκαν άλλοι δύο αγώνες για τα πρωταθλήματα των μικρών ηλικιών -αγώνες οι οποίοι είχαν πραγματικά ενδιαφέρον και το δικό τους αρκετά ένθερμο κοινό. Φυσικά, το γήπεδο γέμισε ασφυκτικά λίγα λεπτά πριν το σφύριγμα της έναρξης. Άλλωστε, η πρόσβαση και η απομάκρυνση από το γήπεδο είναι αρκετά εύκολη λόγω του μεγάλου αριθμού θυρών (περισσότερα από 100 τουρνικέ). Ένα σύντομο τελετουργικό έλαβε χώρα λίγο πριν οι 2 ομάδες παραταχθούν στο γήπεδο, με μπάντες από τα δύο Counties να παίζουν μουσική, ενώ λίγο πριν την έναρξη, η φιλαρμονική με τις δύο ομάδες παρατεταγμένες έκαναν το γύρο του γηπέδου. Καταλάβαινες από τις αντιδράσεις του κόσμου κατά την είσοδο των ομάδων, ότι το παιχνίδι ήταν σημαντικό, το ζούσαν και ανυπομονούσαν να αρχίσει. Περισσότεροι από 60,000 φίλαθλοι στο γήπεδο, με την κερκίδα των όρθιων να αναδεικνύεται με διαφορά η πιο δραστήρια. Λογικό, καθώς στο The Hill ο μέσος όρος ηλικίας ήταν χαμηλός, ενώ στην ίδια κερκίδα υπήρχαν δύο γκρουπ οπαδών των δύο ομάδων, με μια άτυπη μάχη μεταξύ τους να λαμβάνει χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, χωρίς να όμως η κατάσταση να ξεφεύγει.

 

Και το παιχνίδι αρχίζει… Από το πρώτο δευτερόλεπτο καταλαβαίνεις ότι είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί, δεν έχεις ξαναζήσει. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τους κανόνες – τα βασικά, άλλωστε, γίνονται εύκολα αντιληπτά από τα πρώτο πεντάλεπτο. Κανόνας: Σκέψου γρήγορα και ενέργησε ακόμη πιο γρήγορα! Αλλιώς, έχεις βρεθεί στο χορτάρι. Η μπάλα “ανεβοκατεβαίνει” σε δευτερόλεπτα τα δύο μισά του γηπέδου, καθώς οι ταχύτητες που αναπτύσσει όταν χτυπηθεί με το μπαστούνι φτάνει (ή και ξεπερνάει) τα 150km/h. Χρειάζεται υψηλό επίπεδο συγκέντρωσης, καθώς η φάση μπορεί πολύ εύκολα να γυρίσει ανάποδα και ο αντίπαλος από θέση άμυνας να βγει στην αντεπίθεση. Το “κακό” είναι ότι ένας καλός σουτέρ μπορεί να σκοράρει από πολύ μεγάλη απόσταση, σημαδεύοντας το πάνω τμήμα του τέρματος. Κατά την άποψή μου “κακό”, γιατί ουσιαστικά ο τερματοφύλακας είναι “εξουδετερωμένος” και απλά δέχεται τη μοίρα του, χωρίς περιθώρια αντίδρασης… Για τους υπόλοιπους, είναι ένας τρόπος να σκοράρεις. Fair enough.

 

Επίσης, για να παίξεις hurling χρειάζεται δύναμη. Η σωματική επαφή είναι αναπόφευκτη και όταν βρίσκεσαι σε θέση επίθεσης, ξέρεις ότι ο αντίπαλος θα κάνει τα πάντα για να σε σταματήσει: είτε με χέρια, είτε με το σώμα ή ακόμα και αντιαθλητικά, με το μπαστούνι… Σε πολλά σημεία του παιχνιδιού έπεσαν γροθιές εκτός φάσης, εντύπωση όμως μου έκανε ότι δεν υπήρξαν αντιδράσεις ούτε από το “θύμα”, ούτε από την κερκίδα. Μάλιστα, σε ένα μαρκάρισμα το “μπαστούνι” ενός παίχτη έσπασε “κατά λάθος” πάνω στον αντίπαλο (!) και το μόνο που ακούστηκε από την κερκίδα ήταν ένα γιουχάρισμα για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η σύγκριση με την κερκίδα σε ποδοσφαιρικά παιχνίδια μεσογειακών χωρών ήταν αναπόφευκτη, καθώς σε παρόμοιες περιπτώσεις ακόμη και ένα απλό φάουλ έχει οδηγήσει στο παρελθόν σε διακοπή αγώνα. Να μας χτυπήσει το “παιδί” ο αντίπαλος και εμείς να καθίσουμε με τα χέρια σταυρωμένα; Μπα… Διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων, σκέφτηκα και αμέσως επανήλθα στην πραγματικότητα προσπαθώντας να βρω που βρίσκεται η μπάλα!

 

Στα αγωνιστικά, το Galway ήταν πιο δραστήριο, αλλά επιπόλαιο, χάνοντας μάλιστα και πέναλτι στα πρώτα λεπτά του αγώνα. To Tipperary, αν και φαβορί δεν έλεγξε το παιχνίδι, αλλά φαίνονταν πιο έμπειρο και πιο αποτελεσματικό. Σκόραρε 3ποντα και έμενε διαρκώς κοντά στο σκορ. Μάλιστα στα τελευταία λεπτά πέρασε μπροστά, αλλά το Galway κατάφερε να επανέλθει. Το φινάλε ήταν απόλαυση: καμία ομάδα δεν ξέφευγε στο σκορ και τελικά το Galway πήρε την νίκη με γκολ στην τελευταία φάση, με σκόρερ έναν παίχτη που μόλις είχε περάσει αλλαγή και έκανε το -ονειρεμένο- ντεμπούτο του! Τελικό σκορ: Tipperary 3-16 Galway 0-26 και οι βυσσινί περάσανε στον τελικό με την ελπίδα να κερδίσουν ένα τίτλο που τον ψάχνουν από το μακρινό 1988… Εκεί, βέβαια, τους περίμενε το πολύ δυνατό Kilkenny και το παραμύθι δεν είχε ευχάριστο τέλος…

 

Δεν είναι εύκολο να περιγραφεί τι έγινε στις κεκίδες στο τελευταίο γκολ και στο σφύριγμα της λήξης. Οι νεαροί οπαδοί του Galway έστησαν το δικό τους πάρτυ με τύμπανα, σημαίες, και συνθήματα, με πιο χαρακτηριστικό ρυθμό αυτόν του γνωστού “The Fields of Athenry”. Από την άλλη, για τους ηττημένους πιτσιρικάδες οπαδούς του Tipperary, οι ιαχές “Tipp, Tipp, Tipp” έδωσαν τη θέση τους στη σιωπή και την απογοήτευση, δείχνοντας ότι δεν περίμεναν τέτοια κατάληξη… Κάποια άδεια μπουκάλια πετάχτηκαν προς τη μεριά των αντιπάλων (απόσταση 10 μέτρων ανάμεσα στα γκρουπ των πιο “ένθερμων), δύο πιάστηκαν στα χέρια και τέλος, όλοι έφυγαν ήσυχοι για τα σπίτια τους. Αμέτρητα λεωφορεία περίμεναν τους ταξιδιώτες για το δρόμο της επιστροφής, με τους οπαδούς του Galway να σκέφτονται ήδη τον τελικό.

 

Όμορφη εμπειρία, η οποία γίνεται ακόμη ομορφότερη αν συναναστραφείς με Ιρλανδούς και καταλάβεις τι σημαίνουν για αυτούς τα Gaelic sports. Αν κάποια στιγμή, σας βγάλει ο δρόμος στο Δουβλίνο μήνα Αύγουστο, ψάξτε το ημερολόγιο για κάποιον από τους ημιτελικούς σε Hurling ή Gaelic Football στο Croke Park. Ή και τον Σεπτέμβρη, στους τελικούς, αλλά εκεί το εισιτήριο είναι όντως “μαγικό χαρτάκι”…

 

Υ.Γ. Την ημέρα που ολοκληρώθηκε το παρόν κείμενο, οι φανατικοί με τα Gaelic sports Ιρλανδοί ήταν ακόμη μεθυσμένοι από την τεράστια νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ιρλανδίας επί της αντίστοιχης γερμανικής και είχαν το μυαλό τους στην Κυριακή που ακολουθούσε για δύο Βρετανικά αθλήματα – soccer και rugby! Πρώτο παιχνίδι, το απόγευμα, εναντίον της Γαλλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Rugby, για την πρώτη θέση του Δ’ ομίλου, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τη μη-διασταύρωση με τη Ν.Ζηλανδία. Δεύτερο παιχνίδι, το βράδυ, για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, τελευταίο ματς του ομίλου εναντίον της Πολωνίας για την πρόκριση στα τελικά. Αίμα και άμμος… Τρελαίνονται για τα Gaelic sports, αλλά αγαπούν και τα British!

 

Πρώτη δημοσίευση: Humba!, Τεύχος 21, Χειμώνας 2015 – www.humbazine.gr

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on December 1, 2015 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: