RSS

Loughinisland Massacre – Μια ξεχασμένη ιστορία

01 Jun

in-memory-of

Μουντιάλ USA 1994. Κατά πολλούς το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο με υπερπληθώρα «ποδοσφαιριστών και λιγότερο «αθλητών», και με στιγμές που ακόμη και σήμερα θυμόμαστε: το πέναλτι του Baggio, η 5αρα του Salenko, ο πανηγυρισμός του Bebeto, το «τέλος» του Diego. Κατά τη διάρκεια τη διοργάνωσης, όμως, συνέβησαν και δύο πολύ δυσάρεστα περιστατικά που έχουν σβηστεί σε κάποιο βαθμό από τη μνήμη μας. Το πρώτο ήταν η δολοφονία του Andres Escobar, διεθνούς με την ομάδα της Κολομβίας, για ένα αυτογκόλ που οδήγησε στον αποκλεισμό των Κολομβιανών από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Το δεύτερο ήταν η επίθεση μιας ομάδας ενόπλων σε μια Pub του Loughinisland, ενός πολύ μικρού χωριού στη Βόρεια Ιρλανδία. Πώς όμως σχετίζεται το δεύτερο περιστατικό με το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου;

Στις 18 Ιουνίου 1994, η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας (ΕΙΡΕ) pubαντιμετωπίζει την αντίστοιχη της Ιταλίας στο εναρκτήριο παιχνίδι του Group Ε. Οι Ιρλανδοί είναι ξεκάθαρα underdogs, αλλά έχουν τον κόσμο με το μέρος τους – είναι γνωστή άλλωστε η δυναμική παρουσία Ιρλανδών στις ΗΠΑ. Ζούνε στιγμές ευφορίας, και πίσω στην πατρίδα η συντριπτική πλειοψηφία καθηλώνεται σε μια τηλεόραση για να δει την ομάδα του Jack Charlton απέναντι σε αυτή του Baggio, του Pagliuca, του Signori, του Baresi και του Maldini. Στο Loughinisland, ένα μικρό και ήσυχο χωριό στο County Down της Βόρειας Ιρλανδίας, περίπου 30 χιλιόμετρα Νότια του Belfast, οι θαμώνες γέμισαν τη μοναδική pub «The Heights Bar» για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι. Περίπου 15 άτομα και η pub ήταν γεμάτη… Στο ημίχρονο, λίγο μετά τις 10μμ ώρα Ιρλανδίας, δύο ένοπλοι με κουκούλες εισέβαλαν στην pub και άνοιξαν πυρ κατά παντός. Έξι άτομα χάνουν τη ζωή τους και πέντε τραυματίζονται. Περίπου 90 λεπτά αργότερα, η γνωστή οργάνωση Ulster Volunteer Force (UVF), μια παραστρατιωτική Loyalist οργάνωση, σφόδρα αντίθετη στους Ιρλανδούς Republicans και φυσικά στον Irish Republican Army (IRA), ανέλαβε την ευθύνη. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, οι δράστες γελούσαν κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών και στη συνέχεια διέφυγαν με ένα κόκκινο Honda, το οποίο οδηγούσε ένας τρίτος.

Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, οι Boys in Green πετυχαίνουν μια τεράστια νίκη κόντρα σε όλα τα προγνωστικά με 1-0. Τα νέα, όμως, δεν αργούν να φτάσουν στο Giants Stadium και τα πανηγύρια δίνουν τη θέση τους σε «μούδιασμα». Σύμφωνα με τον Ray Houghton, τον σκόρερ του μοναδικού τέρματος της αναμέτρησης, «η επιστροφή με το αεροπλάνο [σ.σ. στη βάση της ομάδας] ήταν το πιo ήσυχο ταξίδι που κάναμε μετά από παιχνίδι». Η μικρή κοινωνία του Loughinisland σοκάρεται και η βιαιότητα του συμβάντος οδηγεί σε παγκόσμια κατακραυγή και φυσικά κινητοποίηση των Ιρλανδικών σωματείων/ομάδων σε όλο τον κόσμο. Το περίεργο είναι ότι το Loughinisland ήταν μια περιοχή που δεν αποτελούσε πεδίο συγκρούσεων μεταξύ Republicans και Loyalists. Μάλιστα, εκεί δεν είχε συμβεί τίποτε κατά τη διάρκεια των «The Troubles» ως εκείνη τη στιγμή, ενώ στην Pub δε σύχναζαν μόνο Καθολικοί, αλλά και Προτεστάντες. Τα θύματα δε σχετίζονταν με κάποιο τρόπο με τον IRA ούτε είχαν κάποια πολιτική δράση και γενικά η περιοχή δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί από κυριαρχία των Republicans. Τα ερωτήματα πολλά και δυστυχώς για τις οικογένειες των θυμάτων, αναπάντητα ακόμα και σήμερα.

Βέβαια, μια τέτοια επίθεση δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία» για το Νησί της Ιρλανδίας εκείνη την εποχή. Τρεις μέρες πριν, ο Irish National Liberational Army (INLA) είχε σκοτώσει τρία μέλη της UVF , οπότε η επίθεση στο Heights Bar θεωρήθηκε πράξη εκδίκησης (η τρίτη στη σειρά εκείνες τις μέρες). Επίσης, η πρόκριση της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας στα τελικά επιτεύχθηκε την τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων  (Νοέμβριος 1993), με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία στο Belfast, σε μια άκρως πολεμική ατμόσφαιρα, καθώς λίγες μέρες πριν το ματς υπήρξαν πάνω από 20 άτομα έχασαν τη ζωή τους σε επιθέσεις εκατέρωθεν. Τέλος, τον Ιανουάριο του 1994, ο –τότε προδρος των ΗΠΑ- Bill Clinton είχε χορηγήσει άδεια visa στον Gerry Adams, ηγέτη του Sinn Fein και εκ των ηγετικών φυσιογνωμιών του IRA, ερχόμενος σε πλήρη αντίθεση με τους «δικούς» του FBI, CIA αλλά και τις βρετανικές αρχές, γεγονός που δεν άρεσε σε πολλούς στη Βόρεια Ιρλανδία. Και αυτά είναι λίγα μόνο από τα περιστατικά που δείχνουν το εκρηκτικό κλίμα που επικρατούσε τότε στο “Emerald Island”, στη Βορειοδυτική πλευρά της Ευρώπης…

Το κόκκινο Honda βρέθηκε λίγες ώρες αργότερα, γεγονός που έδωσε ελπίδες ότι οι ένοχοι θα βρεθούν. Αποδείχτηκε ότι άνηκε σε έναν πράκτορα της Royal Ulster Constabulary (RUC), δηλαδή της Αστυνομίας της Β.Ιρλανδίας, ο οποίος συνδέονταν με ομάδες της UVF στο Βόρειο Belfast. Ο συγκεκριμένος agent δεν ανακρίθηκε ποτέ, ενώ το αυτοκίνητο καταστράφηκε, χωρίς να εξεταστεί και χωρίς να γίνει γνωστό ποιος και γιατί διάταξε την καταστροφή του. Η μία μάρτυρας που δήλωσε ότι είδε τον έναν από τους δράστες, δεν κλήθηκε ποτέ να καταθέσει. Τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν κατά την επίθεση, βρέθηκαν αρκετές εβδομάδες αργότερα λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά από το Loughinisland, ενώ σύμφωνα με την Police Ombudsman, δηλαδή την ανεξάρτητη αρχή που εξετάζει τα παράπονα που γίνονταν σε βάρος της RUC δήλωσε ότι έφτασαν στα χέρια της UVF μέσω ενός πράκτορα της MI5 και έχουν χρησιμοποιηθεί και σε άλλες επιθέσεις της UVF. Η RUC δεν είπε ποτέ ποιες ήταν αυτές οι επιθέσεις με αποτέλεσμα να φουντώσουν οι φήμες, ότι οι Βρετανικές Υπηρεσίες βρίσκονται πίσω από την επίθεση και αποτρέπουν την εξιχνίαση της υπόθεσης και ότι η RUC συνεργαζόταν στενά με τη UVF και άλλες loyalist παραστρατιωτικές ομάδες. Ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων για δικαίωση ακόμη συνεχίζεται…

Τελικά, γιατί επιλέχθηκε το Loughinisland ως στόχος για την επίθεση; Επίσημα, δε γνωρίζει κανείς. Η επικρατέστερη θεωρία λέει ότι η UVF το έκανε ως πράξη εκδίκησης απέναντι στον Bill Flynn, σημαίνουσα προσωπικότητα του Ιρλανδικού λόμπι στις ΗΠΑ, ο οποίος κατάγεται από το Loughinisland και βοήθησε στην έκδοση visa του Gerry Adams. Η «Loughinsland massacre» θεωρείται ότι επιτάχυνε τις εξελίξεις και οδήγησε στην (πρώτη) ανακωχή μεταξύ των παραστρατιωτικών οργανώσεων και από τις 2 πλευρές λίγο καιρό αργότερα. Τέλος, στις 18 Ιουνίου 2012, η Δημοκρατία της Ιρλανδίας αντιμετώπισε την Ιταλία στα πλαίσια της τελικής φάσης του EURO 2012 – ακριβώς 18 χρόνια μετά από την ημέρα της τραγωδίας, με τους Ιρλανδούς διεθνείς να φορούν μαύρα περιβραχιόνια. Φέτος, οι δύο ομάδες ξαναβρίσκονται αντιμέτωπες στις 22 Ιουνίου για το Euro 2016…

Σημειώσεις:

  1. Η ‘Loughisnisland massacre’ αποτελεί το θέμα ενός εκ των ντοκιμαντερ της σειράς ‘’30 for 30’’ του ESPN. Ο τίτλος του επεισοδίου είναι «Ceasefire Massacre» και η σκηνοθεσία είναι του Alex Gibney.
  2. Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να διαβάστε το βιβλίο «The Loughinisland Massacre; A survivor’s diary’.

Πρώτη δημοσίευση: Humba!, Τεύχος 22, Άνοιξη 2016 – www.humbazine.gr

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on June 1, 2016 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: