RSS

Groundhopping Tallaght Stadium

08 Dec

Κάθε παιχνίδι μεταξύ των Shamrock Rovers και Bohemian FC έχει ένα ιδιαίτερο χρώμα. Ακόμη και τώρα που οι δύο ομάδες δεν κυνηγούν του τον τίτλο του πρωταθλητή (η Dundalk, άλλωστε, χτίζει τη δική της αυτοκρατορία τα τελευταία χρόνια), η αντιπαλότητα παραμένει σε υψηλά επίπεδα – μην ξεχνάμε ότι είναι το παραδοσιακό ντερμπι του Δουβλίνου. Είναι δύο από τις ιστορικότερες και πιο επιτυχημένες ομάδες της League of Ireland βάσει τίτλων και η διοίκηση βρίσκεται στα χέρια των οπαδών – μελών τους. Για τους Δουβλινέζους είναι η παραδοσιακή κόντρα Βορρά (Bohemian) – Νότου (Shamrock Rovers), που βρίσκει την έκφρασή της ΚΑΙ στο ποδόσφαιρο.

Στις 15 του περασμένου Ιούλη, ο δρόμος μας έβγαλε στο Tallaght, όπου βρίσκεται το Tallaght Stadium, η έδρα των Rovers (ή αλλιώς, Hoops) , για το παιχνίδι του β’ γυρου. Αν και μέσα καλοκαιριού, ο καιρός ήταν για μια ακόμη φορά «μπερδεμένος»: ήλιος, βροχή, αέρας, ουρανιο τόξο, ζέστη, κρύο, όλα στο μενού της βραδιάς. Στο παιχνίδι του πρώτου γύρου σημειώθηκαν επεισόδια μεταξύ των οπαδών, όταν καποιοι φίλοι των Bohs έφυγαν από την κερκίδα τους και επιτέθηκαν στους φιλοξενούμενους, γρήγορα όμως η κατάσταση ξέφυγε με αποτέλεσμα να σημειωθούν συμπλοκές ανάμεσα σε οπαδούς και αστυνομία. Περίμενα μια «πολεμική» ατμόσφαιρα, αλλά ευτυχώς το εχθρικό κλίμα παρέμεινε στα συνθήματα.

 

Το γήπεδο εχει χωρητικότητα περίπου 6000 θεσεων, με κερκίδες στις δύο μεγάλες πλευρές (και οι δύο με στέγαστρο).  Ανοιξε τις πόρτες του το 2009 και στεγάζει έκτοτε τους Shamrock Rovers, οι οποίοι έχουν ξεσπιτωθεί πολλές φορές στην ιστορία τους. Οι φίλοι της Bohemian συγκεντρωθηκαν από νωρίς στην γωνία τους, άπλωσαν τα πανό τους και άρχισαν να οργανώνονται. Οι γηπεδούχοι κολάτσιζαν κάτι στις καντίνες του γηπέδου ή έκαναν μια βόλτα στο περίπτερο – μπουτικ, αν και λίγοι ψώνιζαν, καθώς οι τιμές ήταν υψηλές και δεν είχαν καμία διαφορά από τις αντιστοιχες στις μπουτικ ομάδων της Premier League! Στις 19.45 όλοι ήταν στις θέσεις τους κι εγώ με την παρέα μου στην πλευρά των Rovers….

 

Στα πρώτα 2 λεπτά του αγώνα οι Rovers (ή Hoops) κερδίζουν πέναλτυ, το οποίο μπλοκάρει ο τερματοφύλακας της Bohemian! Στις κερκίδες αρχίζει ο αναβρασμός με το καλημέρα! Πριν προλάβω να καταλαβω ποιος είναι ποιος, παρατηρώ ότι σε κάθε επαφή του επιθετικού αφρικανικής καταγωγής των Bohs, Akinade, οι φιλοι των Hoops φωνάζουν «Peado, Peado». Δεν καταλαβαίνω το λόγο και ρωτάω τους Ιρλανδούς της παρέας.

 

«Hey, you should know that, it’s a Greek word. It’s peadophile».

 

H αλήθεια είναι ότι ο Ismahil Akinade (22 ετών) είχε όντως καταδικαστεί μαζί με δύο φίλους του δύο χρόνια πριν, για σεξουαλική παρενόχληση σε μια 15χρονη κοπέλα, γεγονός που συνέβη όταν και οι ίδιοι ήταν στην ηλικία των 15-16 (2010). Δεν ξέρω αν ο χαρακτηρισμός ευσταθεί σε αυτή την περίπτωση, όμως η ρετσινιά του κόλλησε… Για το ίδιο θέμα, συζητούσαν σε διπλανό πηγαδάκι, ότι το θέμα είχε βγάλει στην επιφάνεια μια εφημερίδα και ενώ τον ζητούσαν αρκετές ομάδες της League of Ireland. Ακούστηκε συμμετοχή στη συνωμοσία του τότε προπονητή της Bohemian ώστε να κάνουν πίσω οι συνδιεκδικήτες και να αποκτήσουν οι Bohs τον ποδοσφαιριστή χωρίς ανταγωνισμό. Δε νομίζω ότι στέκει αυτή η θεωρία, αλλά είναι μια απ’ τις κλασικές κουβέντες κερκίδας που σε κάνουν να καταλαβαίνεις ότι όλοι, εκτός από προπονητές είναι και γνώστες του παρασκηνίου…

 

Το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο, με σκληρές μονομαχίες, αλλά πριν συμπληρωθούν 20 λεπτά παιχνιδιού, η Bohemian δέχεται κόκκινη κάρτα, σε ένα πραγματικά κουτό τάκλιν στο κέντρο του γηπέδου και πλάγια, ενώ δεν υπήρχε υποψία φάσης. Οι γηπεδούχοι κερδίζουν μέτρα και παίζουν αρκετά καλύτερα, όμως κόντρα σε όλα οι Gypsies (το άλλο παρατσούκλι της Bohemian) σκοράρουν στον αιφνιδιασμό με όμορφο ψηλοκρεμαστό σουτ. Οι παίχτες φεύγουν στη γωνιά των οπαδών τους για τους πανηγυρισμούς και τα πρώτα ειρωνικά συνθήματα ξεκινούν. Σε 5 λεπτά έρχεται η ισοφάριση και το παιχνίδι παίρνει φωτιά. Ακόμη 5 λεπτά (35’) και οι Rovers κάνουν την ανατροπή! Οι φανατικοί των δύο ομάδων τραγουδούν ασταμάτητα, έχοντας παρασυρθεί από την εξέλιξη του αγώνα. Η μασκότ των Rovers (Hooperman, ένας υπερήρωας ντυμένος στα πράσινα, με μπέρτα και φανέλα Shamrock Rovers) έκανε τα δικά του χορευτικά, προσπαθώντας να ξεσηκώσει κι άλλο τους οπαδούς. Τίποτα δεν άλλαξε μέχρι το ημίχρονο, παρά μόνο ο καιρός που γινόταν ολοένα και πιο βροχερός.

Στη διακοπή πήγαμε για το καθιερωμένο τσάι στην καντίνα του γηπέδου. Μου έκανε εντύπωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία έπινε τσάι και όχι μπύρα, ίσως το κρύο να ήταν ο κύριος λόγος. Α, και τα fish ‘n’ chips έδιναν κι έπαιρναν… Η όλη ατμόσφαιρα θύμιζε αγώνα μικρής κατηγόριας, και πως να μην ήταν άλλωστε, όταν αρκετές ομάδες στη League of Ireland είναι ημι-επαγγελματικές, ενώ η εισαγωγή του «επαγγελματικού» χαρακτήρα έγινε μόλις πριν λίγα χρόνια. Πολλοί γονείς με παιδιά, καμία κόντρα μεταξύ των αντίπαλων οπαδών, η αστυνομία χωρίς ιδιαίτερη παρουσία και όλοι ασχολούνταν με το παιχνίδι της επόμενης ημέρας (στο ίδιο γήπεδο) όπου μια ομάδα επίλεκτων των Rovers θα αντιμετώπιζε τη Leeds United. H Leeds έχει σημαντικό αριθμό οπαδών στην Ιρλανδία, κυρίως λόγω της παρουσίας Ιρλανδων ποδοφαιριστών όπως ο John Giles, τη δεκαετία του ’70.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν ένας μονόλογος των γηπεδούχων, με αποκορύφωμα το 3ο γκολ στο 70’: ο πιτσιρικάς Sean Boyde, πρώτα συμπεριλήφθηκε στη «μεγάλη» ομάδα μόλις λίγε μέρες πριν και, τώρα στο ντεμπούτο του λίγα λεπτά αφού πέρασε στον αγώνα ως αλλαγή, σκοράρει με βολέ και κάνει το 3-1. Πανηγυρίζει το γκολ μπροστά στην κερκίδα των φιλοξενούμενων και οι φασαρίες δεν αρχίζουν να ξεκινήσουν: πρώτα κάποια μπουκάλια στο γήπεδο και έπειτα αψιμαχίες μεταξύ των ποδοσφαιριστών. Γρήγορα όμως ηρέμησαν όλοι και το παιχνίδι έφτασε στο τέλος του με τραγούδια μόνο από την πράσινη πλευρά του γηπέδου…

Παρά τις εναλλαγές στο σκορ, την κόκκινη κάρτα, τα αρκετά δοκάρια εκατέρωθεν, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τα αρκετά γκολ, δεν μπορώ να πω πώς είδαμε ποδόσφαιρο. Τεχνικές ικανότητες είχαν ελάχιστοι, ενώ γνώση τακτικής ακόμη λιγότεροι. Το επίπεδο των ποδοσφαιριστών είναι χαμηλό, αλλά ειλικρινά δε θα άλλαζα τίποτα από όσα είδα.  Το κλίμα ήταν αγνό, καθαρό και όσοι έπαιζαν ήταν «δικά» μας παιδιά – που παίζουν και ποδόσφαιρο και έχουν όνειρο να παίξουν έστω κι ένα ευρωπαϊκό αγώνα, όπως είχαμε όλοι πιτσιρικάδες. Για την ώρα, το όνειρο αυτό ζουν οι ποδοσφαιριστές της Dundalk…

 

Πρώτη δημοσίευση: Humba!, Τεύχος 24, Φθινόπωρο 2016 – www.humbazine.gr

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on December 8, 2016 in Uncategorized

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: